Odwaga. Radość niebezpiecznego życia

Osho Odwaga. Radość niebezpiecznego życia • Nie nazywaj tego niepewnością – nazwij to cudem. Nie nazywaj tego brakiem pewności siebie ...

Osho
Odwaga. Radość niebezpiecznego życia



Nie nazywaj tego niepewnością – nazwij to cudem. Nie nazywaj tego brakiem pewności siebie - nazwij to wolnością.

• Generalnie, odwaga to ryzykowanie tym, co jest nam znane, na rzecz nieznanego; wygodą na rzecz niewygody. Jest to mozolna pielgrzymka do nieznanego celu. Nigdy nie wiadomo, czy będziemy w stanie się na to zdobyć. Jest to jak hazard, lecz tylko ci, którzy podejmują ryzyko, wiedzą, czym naprawdę jest życie.

• Droga serca jest drogą odwagi. Oznacza życie w poczuciu niepewności, życie z miłością, zaufaniem, poruszanie się po nieznanym, pozostawienie przeszłości i pozwolenie na to, by spełniała się przyszłość. Odwaga jest poruszaniem się po niebezpiecznych ścieżkach. Życie to niebezpieczeństwo i jedynie tchórze go unikają - jednocześnie stając się martwi. Osoba żywa, żyjąca naprawdę, zawsze wybierze nieznane. Zaryzykuje pomimo zagrożenia. Serce jest zawsze gotowe ryzykować, jest graczem. Głowa jest jak biznesmen - kalkuluje i jest przebiegła. Serce tego nie robi.

• Nie słuchaj recept - słuchaj własnego serca. To jedyna recepta, którą polecam: słuchaj uważnie, świadomie, a nigdy się nie pomylisz. Słuchając własnego serca, nie będziesz czuł się rozdarty. Zaczniesz poruszać się we właściwym kierunku, bez zastanawiania się, co jest właściwe, a co niewłaściwe.
Nowa sztuka życia dla ludzkości będzie zawierać się w tajemnicy uważnego, świadomego słuchania własnego serca. Podążaj za nim, idź, dokądkolwiek cię poprowadzi. Owszem, czasem wpadniesz w tarapaty - ale wtedy pamiętaj, to jest potrzebne, abyś mógł dojrzeć. Czasem zejdziesz na manowce - ale pamiętaj: i to jest etapem dorastania. Wiele razy upadniesz - i znów się podniesiesz, ponieważ w ten sposób zdobywa się siłę. W ten sposób scalasz się.
Nie przestrzegaj zasad narzuconych z zewnątrz. Żadna narzucona reguła nie może być słuszna, ponieważ zasady tworzone są przez ludzi, którzy chcą tobą kierować!

• Popełniaj tyle błędów, ile to możliwe, pamiętając tylko o jednym: nie popełniaj drugi raz tego samego. A będziesz wzrastać. Gubienie się jest częścią twojej wolności, sprzeciw - nawet wobec Boga - to część twojej godności. Sprzeciwianie się, nawet Bogu, jest niekiedy piękne. Właśnie w ten sposób wykształcisz kręgosłup; są całe miliony ludzi pozbawione kręgosłupa.
Zapomnij o wszystkim, co ci określano jako słuszne lub niesłuszne. Życie nie jest niezmienne. Coś, co jest dobre dzisiaj, może stać się błędem jutro, coś, co jest niesłuszne w tym momencie, w następnym może być właściwe.

• W lepszym świecie każda rodzina będzie uczyć się od dzieci. Ty śpieszysz się tak bardzo, aby je wyedukować. Nikt nie uczy się od nich, a one mają wiele do przekazania. Ty nie możesz ich nauczyć niczego.
Ponieważ jesteś starszy i silniejszy, zaczynasz kształtować dziecko na swoje podobieństwo, nie zastanawiając się nawet, kim jesteś, dokąd doszedłeś, jaki masz status w świecie duchowym. Jesteś nędzarzem - chcesz tego samego dla swoich dzieci?
Ale nikt się nie zastanawia. Inaczej dorośli uczyliby się od małych dzieci. Dzieci dlatego przynoszą tak wiele z innego świata, ponieważ są tu nowe. Wciąż noszą w sobie ciszę łona, ciszę samego istnienia.

• Potrzeba ogromnej odwagi, wyzbycia się strachu, aby dorosnąć do swojego przeznaczenia. Ludzie przepełnieni strachem nie są w stanie wydostać się poza to, co znane. Znane daje pewien rodzaj wygody, bezpieczeństwa, ponieważ jest... znane. Wiemy wystarczająco dużo o tym, co poznaliśmy, możemy więc łatwo sobie poradzić. Nawet w stanie uśpienia jakoś sobie dajemy radę - nie ma potrzeby się budzić; to, co znane, jest dla nas bardzo wygodne.

W momencie przekraczania granicy znanego rośnie strach, ponieważ teraz będziemy jak głupcy, bez wiedzy, co wolno, a czego nie. Teraz nie będziemy już tak pewni siebie, teraz może się zdarzyć, że popełnimy błędy; możemy się zgubić. Właśnie ten strach przywiązuje ludzi do znanego, a gdy ktoś da się spętać znanemu, staje się martwy.

• Nie możesz nic zrobić, aby stworzyć nowe, ponieważ cokolwiek zrobisz, będzie to pochodziło ze starego, będzie dotyczyć przeszłości. Ale to nie znaczy, że masz przestać działać. Jest to działanie bez udziału woli, kierunku czy impulsu z przeszłości, działanie medytacyjne. Zachowuj się spontanicznie. Pozwól decydować chwili.
Nie narzucaj swojej decyzji, ponieważ będzie ona wynikać z przeszłości i zniszczy to, co nowe. Zachowuj się jak dziecko. Całkowicie zatrać się w chwili - a każdego dnia znajdziesz nowe odsłony, nowe światło, nowy wgląd. I te nowe doświadczenia zaczną cię zmieniać. Pewnego dnia nagle zobaczysz, że w każdej chwili jesteś nowy. Stare już się za tobą nie wlecze, nie ciągnie się za tobą jak chmura. Jesteś jak kropla rosy, świeża i młoda.

• Wiele przegapiamy w życiu, ponieważ brakuje nam od¬wagi. Właściwie do osiągnięcia celu potrzebny jest nie wysiłek, lecz odwaga - a sprawy zaczną się wydarzać, same do ciebie przyjdą (...) Przynajmniej jest tak w świecie wewnętrznym. Według mnie, największą odwagą jest życie w stanie zadowolenia. Smutek to ogromne tchórzostwo. Do tego, aby być nieszczęśliwym, nic nie jest potrzebne. Każdy tchórz, każdy głupek może się tak czuć. Każdy potrafi być nieszczęśliwy. Ale do poczucia błogości potrzebna jest ogromna odwaga - a żeby ją poczuć, trzeba nad sobą popracować.

• Pamiętaj: być odważnym nie znaczy nie odczuwać lęku. Jeśli ktoś nie czuje lęku, nie możesz nazwać go odważnym. Nie nazywamy maszyny odważną, choć nie wie ona, co to lęk. Odwaga istnieje tylko w oceanie strachu, jest jak wyspa. Występuje strach, ale pomimo to człowiek ryzykuje; tym jest odwaga. Człowiek drży, boi się ciemności, a i tak w nią idzie. Idzie na prze¬kór sobie; tym jest bycie odważnym. Nie oznacza ono bycia nieustraszonym. Oznacza odczuwanie strachu, ale niepozwalanie, aby zwyciężał.


You Might Also Like

0 comments